Okulların ara döneminde söyle net sunucularındaki bir kanala girmiştim.24 yıldır chat yapmadığım halde,bir merak olarak girdim.Mirc hakkında geçmişe dönük her hangi bir tecrübem yok.Kanalda ilk gün orta kısıma yorumlar yazıp,espiriler yapıyordum.Biraz eğlenceli geçmişti,diğer gün yine aynı kanala girdim.Bu sefer oradaki arkadaş benim op olmamı istedi.İyinet veya diğer forumlarda olduğu gibi burada da yapılan teklifi geri çevirmedim.Çünkü benim açımdan genelde değişen birşey olmuyordu.Op olduktan sonra değişen tek şey insanların davranışlarıydı…

Buradaki görevi de daha uzun sürdürebilirdim.Ancak bir densiz arkadaş,canımın sıkılmasına sebep oldu.O yüzden orada fazla görev yapamadan görevimi bıraktım.Son girdiğimde onlar da yetkimi almamışlardı.Ancak büyük vurgu yaparak,görevimin alınmasını istedim.Umarım almışlardır…O kanala bir daha kendi nickimle girmeyi düşünmüyorum.

Geçmişte de hack gruplarında admin olurdum ve bir süre sonra artık veda vakti gelirdi.Bunu hissederdim.Sanırım her hangi bir yere ait olma korkusu var.Bu korkudan şimdilik şikayetçi değilim.Çünkü ben arayışa devam ediyorum,yeni fikirler,yeni dostluklar…Bir gün sizinde bulunduğunuz ortamda görüşmek üzere…

Şimdi Edirne’ye gidip tekrar ders ortamına girmek gerçekten çok zor geliyor.Sanırım gittiğim her yere çabuk adapte olduğum için sorun yaşıyorum.İstanbul’a o kadar alıştım ki sanki hiç Edirne’ye gitmemiş gibi hissediyorum.

Neyse gidip oraya tekrar alışmaya başlamalıyım.Aslında Edirne çok kötü bir yer değil.En azından benim orada ki hayatım çok kötü değil.Fakat yine de İstanbul gibi de değil.Hep bir şeyler eksik gibi…Gidip evde temizlik yapmamız gerektiğini zaten hiç söylemiyorum.Alt katta oturan,en ufak gürültüde sizi polise vericem diyerek bizi ziyaret eden ihtiyar amcayı da özledim tabi,biz yokken canı sıkılmıştır.Şikayet edecek kimse yok,uğraşacak kimse yok.Oda haklı bir yerde…

Edirne’de görüşmek üzere…

Issız adam ise diğer filmlere nispeten daha oturaklı olmuş,en azından bir hikayesi,bir konusu olan bir film.Bazı ikili sahneler de biraz yapmacılık olmuş,özellikle küfür sahneleri çok sırıtmış…Filmin başrollerinin çok güzel ve yakışıklı kişiler olmaması filmin gerçekçiliğini artırmış diyebilirim.Ada çok hoş bir bayan fakat inanılmaz güzel bir kız değil daha çok şirin,sempatik diyelim.Alper ise yakışıklı değil karizmatik diyelim.

Filmde Ada’nın yaptığı benzetmeler çok sık olduğu için biraz sıktı.Onun harici ikisi de normal bir oyunculuk sergilediler.İlk ayrılmalarında ki kahve içme sahnesi çok zorlama,son ayrılık sahnesinin de biraz garip olduğunu söylemeden edemicem.Ayrıca Alper’in annesi kıza üstüne basa basa ondan vazgeçme demesine rağmen neden ilk ayrılalım dediğinde ayrıldığını da hala anlamış değilim.İnsan biraz daha zorlayıp bir konuşmaya çalışırdı.Hatta kızımız öyle abartmış ki ülke değiştirmiş…

Filmde Alper’in annesini canlandıran Müzeyyen Hanım ise ben yılların oyuncusuyum diye bas bas bağırıyordu.Onun olduğu sahnelerde gerçek bir oyunculuk vardı.Çağan Irmağ’ın ona söylediği her şeyi hakkıyla yerine getiren Yıldız Kültür(Müzeyyen Hanım) filmde bulunması gerçekten büyük bir şanstı.

Melis Birkan(Ada) kocaman mas mavi gözleriyle biraz ukalılığı,biraz şirinliğiyle izleyici kendine çekip,onun tarafında olmamızı sağlıyordu.Cemal Hünal(Alper) ise kendi hayatına benzeyen bu karakterde çokta sırıtmamış fakat giyim tarzının neden bu kadar kötü olduğunu hala anlamadım.O kadar zengin olan bir insanın neden bu kadar gelişi güzel bir giyim tarzı olur ki?Ayrıca yine bu kadar zengin bir adamın evinin kapısı bu kadar kötü olur?Alışveriş için bir tomar parayı o vermemiş miydi?Tabi filmin bu kısımları oyuncuları değil Çağan Irmağı ilgilendiren durumlardı.Çağan Irmak filmin en son kısmını güzel düşünmüş,o sahne sinemada ki bir çok bayan arkadaşımızın ağlamasına sebep olmuştur.

Kısaca özetlersek;çağan ırmaktan yine güzel bir film…