Aşağıda bazı kelimelerin anlamları ve bu kelimelerin bu anlamda kullanıldıkları cümleler verilmiştir. Bu kelimeleri cümlelerin içinden bularak bulmacanın satırlarına yazınız.

ANLAMLAR:
Soldan Sağa
1. Bir işi sağlamak veya bozmak için girişilen gizli çalışma.
2. Bir konuyu yazılı veya sözlü olarak açıklamaya yarayan kelime dizisi.
3. Önemli, yararlı, değerli şey.
CÜMLELER:
Devlet; tarih, kültür ve tabiat varlıklarının korunmasını sağlar.
Hiçbir zaman onların oyununa kanmış değildir.
Bu yazıda çoğu türküde rastladığımız basmakalıp sözler vardır.
Buna göre bulmacanın 3. sütununda yer alan harfler aşağıdakilerden hangisidir?
A) Z-R-L    B) B-S-V    C) U-Z-R   D) L-K-B

Soruyu ilk okuduğumuzda aklımıza gelen Soldan sağa doğru olan sıralamada 1,2,3 sayıları belirtildiği için düzenli sıralada verildiği,cümlelerin ise sayı ile belirtilmediği için karışık verildiğini fark ediyoruz.Soruda cevabın cümlelerin içersinde olduğu belirtildi için toplamda “devlet,tarih,kültür,tabiat,varlık,koruma,sağlamak,zaman,oyun,kanmak,türkü,basmakalıp,sözler” 13 tane ihtimal kalıyor elimizde ilk olarak soldan sağa bakıyoruz 1. Bir işi sağlamak veya bozmak için girişilen gizli çalışma. kelimeleri kontrol ettiğimizde bunun sadece oyun olabileceğini soruyu okuduğumuzda fark edebiliyoruz.Yine şıklara baktığımızda U ile başlayan sadece C şıkkı olması bu sorunun yaklaşık olarak 1 dk da çözülmesine sebep veriyor.Ancak emin olmak için devam ediyoruz.2. Bir konuyu yazılı veya sözlü olarak açıklamaya yarayan kelime dizisi.Yine kelimeleri kontrol ettiğimizde bununda sadece söz olabileceğini fark ediyoruz.3. Önemli, yararlı, değerli şey.Yine kelimeleri kontrol ederseniz bunun devlet,tarih vb. olmayacağı aşikar,cevap varlık olacaktır.

Soruyu analiz ettiğimizde sorunun seçici,kaliteli bir soru olduğunu fark ediyoruz.Daha hızlı görenin kazanacağı,Can Dündar’ın abarttığı kadar zor olmayan bir sorudur.Milli Eğitim bakanlığı sonuçları açıklarsa,bu soruya bir çok öğrenci kardeşimizin doğru yanıt verdiğini fark edecektir.Her yıl sınav yapılması daha kaliteli bireylerin yetişmesi adına önemlidir.Bu yüzden iyi ve kötüyü ayırmak adına sınavlar şarttır.Bana göre bu tarz soruların sorulmasından daha doğal bir durum olamaz.

Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an…
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim… 

Diyordu ki; “bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi,dünyayı
terkettiğinizde oluşacak boşluğu,sevdikleriniz ve sizi sevenler için
öneminizi anlayacaksınız…özellikle insanların sizin için neler
söyleyeceklerini,onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın…
O andan geriye dönme şansınız olmadığını,hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün…

Tekrar sarılma,bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin…
Dünyadaki küslüklerin,ayrılıkların,kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın… 

Bırakın canınız yansın,bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz.. Orada,o musalla taşında düşünün kendinizi…Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini…Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin…Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım… 

Eşimi,oğlumu,annemi,babamı,kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine…birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini…hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı…görüyordum işte “babaaaa…” diye ağlayan biricik oğlumu… 

Eşim kucağında “ağlayan emanetimle” ayakta durmaya çalışıyordu
perperişan…Koca çınar babacığım,belli belirsiz dualar okuyordu,o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla…Annem,ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını…
Kardeşlerim,akrabalarım”çok erken gitti,doyamadı oğluna..”diyordu
acıyan ses tonlarıyla…Ve dostlarım…Onlar da şaşkındı.Bazısı”daha dün birlikteydik,nasıl olur..”diyordu…Bunları seyredip onlara “hayır ölmedim,burdayım..” demek istedim hayal olduğunu unutup…Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın… 

Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide…Belki de hiç aklımıza
gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar…
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı,ne de isteğim…Almam gereken dersi ve mesajı almıştım…Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum…
Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum…Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik…Biraz kendime geldikten sonra devam
ettim hayatımın en zor hayaline…Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı…Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında…Onlarda bıraktığım izleri,yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde…
İçlerini okuyacaktım,senaryo bana ait olarak…Yaşarken neler yazmıştım,ölümümle neler okuyacaktım… 

Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım,ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi,deşifre etmem gereken metin…
Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi oktu…Özleyecekti,yokluğumu
hissedecekti..ağlayacaktı aklına geldikçe…Belki ölümün ne anlama
geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları… 

Ama hayal bu ya,18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu…”hayal – meyal hatırlıyorum be baba seni…Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle…Bak mezuniyet törenimde de babasızdım…Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine…”
diyecek canı yanarak bir köşede…
Sevgili eşim…Benim muhteşem hatunum…Nasıl dayanır bensizliğe ?…
O ki,benim için herşeyini feda edip koşmuştu bana…Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı…Bir daha ” Seni seviyorum ”
diyemeyecekti…Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı…Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne…Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün…Tek cümlesi takıldı o an içime; “Oyunbozanlık yaptın be böceğim,hani beraber ölecektik ?…”
Babam-annem,o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar…Helaldi şüphesiz hakları…Bilerek hiç kırmamıştım onları…Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım….Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak…Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek… 

Diğerlerine geçmiyorum…Bu yazıyı şu an yazıyı sizlerle paylaştığıma göre”diğerlerine” artık sizler de dahilsiniz…Düşünün,birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza”ölmüş” diye…Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız…Eşim şu an yanımda ağlıyor,sanki gerçekmiş gibi…Oysa ki yazarın amacı “Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini “göstermekti…Benim de öyle…Lafı çok uzattım farkındayım…
Ama hayat dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı…Ben o gün kurduğum o hayalle,canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM…Bilgisayar diliyle “format attım hayatıma”…Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim… 

Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş,oyun perde demişti.. 

Peki ya hayal değil de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak
üzere kapansaydı…İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı…Belki gerildiniz,kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence…Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim…Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki…
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın… 

LÜTFEN ARADA BİR,BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI
GÖZDEN GEÇİRİN… 

Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah’tan başka bilen yok… İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken
yapabileceklerinizi yapın,ertelemeyin… 

Bilerek – bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin… 

Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın… 

Biraz Hıncal abi tarzı olacak ama,sevginizi ve verdiğiniz değeri
haykırın onlara iş işten geçmeden…

CAN DÜNDAR